Gidsen, helpers en Auraliet

De cliënt die op die dag een afspraak had ging wat ongemakkelijk in de stoel zitten die ik hem aanbood.DSCF1156

“Wat kan ik voor u doen”, vroeg ik hem. Hij keek wat onzeker om zich heen en zei: “Ja, weet u, ik geloof eigenlijk niet zo in dit gedoe. Ik bedoel, mijn vrouw is er erg in geïnteresseerd. Die gaat ook altijd naar beurzen en leest er veel over maar ja, ik vind het nogal…., nogal, tja vaag zal ik maar zeggen.”

“Maar toch zit u hier,” zei ik.

“Tja,” zei hij op een manier of hij zelf geen flauw idee had hoe hij hier bij mij nou toch terecht was gekomen en zich afvroeg hoe hij hier weer veilig kon verdwijnen. “Kijk mijn vrouw is hier weleens geweest voor een kristalmassage. Die hoef ik niet hoor,” viel hij zichzelf snel in de reden. “Maar zij was nogal enthousiast en zij vond dat ik u ook maar eens moest bezoeken. Zelf ben ik nogal nuchter, hoewel mijn vrouw zegt dat ik spiritueel ben omdat ik als de telefoon gaat vaak al weet wie er belt en vaak goed inschat wat voor een vlees ik in de kuip het als ik iemand zie. Nou dat ontwikkel je vanzelf wel als je al zoveel jaar vertegenwoordiger bent.” Hij grinnikt een beetje: “En ik ben altijd al een goede gokker geweest.”

Hij knikte naar een paar kristallen die op mijn bureau staan:”Leuke steentjes trouwens. Zelf heb ik altijd zo’n paarse bij me.” Hij haalde een kleine amathist uit zijn zak. Ooit eens gekregen van iemand. Draag ik altijd bij me.”

Hij keek mij weer aan. “Maar waarvoor ik eigenlijk kom,” zei hij, “is dat mijn vrouw er maar op bleef aandringen dat ik een keer naar u toe zou gaan. Ze had het over ontspanningsoefeningen en iets met energie doorstromen. Er gaan mensen uit op mijn werk, en ik ben bang dat ik ook ontslagen ga worden. Dus ja, een ontspanningsoefening kan ik misschien wel gebruiken.”

“Dus u wilt dat ik u een ontspanningsoefening geef en uw energie in balans breng?” vroeg ik.

Hij knikte.

Ik legde uit dat hij tijdens de ontspanningsoefening op de behandeltafel mocht gaan liggen en dat ik daarna naar zijn energie zou kijken en deze in balans zou brengen.

Nu gebeurt het regelmatig wanneer ik iemand behandel dat ik een energie in mijn kamer waarneem. Soms is dat de energie van iemand die veel voor de cliënt betekent heeft in de vorm van b.v. een overleden familielid met een boodschap. Soms zijn het energieën in de vormen van engelen, gidsen of helpers. Dat gebeurde ook toen ik met deze ontspanningsoefening begon. In dit geval verscheen er de energie van een licht getinte vrouw met een dikke blonde vlecht aan de zijkant van haar hoofd. Ze droeg een smalle band om haar hoofd en had een soort indianentenue aan van een beige kleurige stof.

Ze legde een hand op het hart van de cliënt en één op het voorhoofd en ik kreeg het woord Auraliet door.

Auraliet is een kristal dat uit verschillende mineralen is opgebouwd  en welke, wanneer je er twee gebruikt op een lichaam met de punten naar elkaar toe, een zeer sterke energiestroom geeft, waardoor er een verbinding ontstaat tussen de twee gebieden waarop de kristallen liggen. Het is een kristal dat je met je hogere zelf en je intuïtie verbindt. Het doorbreekt patronen, geeft hoop en optimisme en zet je in het nu.

Nadat ik de ontspanningsoefening had uitgesproken begon ik met het in balans brengen van de energie van de cliënt. Daarbij gebruikte ik twee auralieten, waarbij ik de één op het hart van hem legde met de punt naar boven en de ander op zijn voorhoofd met de punt naar beneden, precies op de plekken waar de vrouw met het indiaanse uiterlijk haar handen had liggen. Vervolgens begon ik met blokkades weg te halen en energie door te stromen.

Na afloop van de behandeling haalde ik de auralieten weer weg en liet de cliënt weer langzaam in het hier en nu komen. Hij zuchtte tevreden. “Nou,” zei hij, “ik begrijp het niet helemaal, maar ik vond het wel erg prettig en ik voel me kiplekker.” Ik liet hem de auralieten zien waarmee ik gewerkt had en hij was zeer belangstellend. Die wilde hij ook wel hebben. Kristallen, daar kon hij wel wat mee. Bovendien wilde hij wel een vervolgafspraak maken.

Toen ik hem uitliet aarzelde hij even op de drempel. Hij draaide zich om naar mij en vroeg: “Je werkt toch alleen zei je?”

Ik knikte.

Hij keek me bevreemd aan en zei toen: “Maar wie was dan die Indiaanse vrouw die de hele tijd haar hand op mijn hart en mijn voorhoofd gehouden heeft?”

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s