Contactbarrières

Gisteren liep ikDSCF1180 met mijn lief door de stad, voor nog wat laatste sinterklaascadeautjes.

Regelmatig zit er wel iemand in de stad muziek te maken met een doos of hoed voor zich op de grond waarin passanten hun waardering in de vorm van geld kunnen gooien. Vaak zijn het mannen die slecht Nederlands praten, met gelooide gezichten en een buitenlands uiterlijk. De meest vreemde instrumenten hebben ze soms bij zich. Soms zitten ze alleen, soms in een groepje. Ik vraag me altijd af waar ze vandaan komen en wat hun geschiedenis is. Ze zien er niet uit alsof ze op een andere manier in Nederland hun geld kunnen verdienen dan via hun muziek.

In Utrecht, waar ik destijds studeerde stonden vaak daklozen die hun daklozenkrant aan de man probeerden te brengen. De één op een wat assertievere wijze dan de ander, maar ze deden het. Er is ook een periode geweest dat in de stad een groepje jongeren met acrobatische kunsten probeerden hun inkomen wat op te vijzelen. Stuk voor stuk waren dit mensen die wat deden, die contact maakten met de buitenwereld, met de mensen om hen heen.

Toen ik echter met mijn lief gisteren door de stad liep werd ik getroffen door een buitenlandse vrouw van middelbare leeftijd in lange rokken die op haar knieën op een tasje op de straat lag. Ze lag voorover met haar gezicht naar de stoep gekeerd, haar handen gevouwen als in een bede of gebed. Voor haar op de grond stond een leeg blikje. Heel haar houding drukte onderdanigheid uit. Op geen enkele manier maakte ze contact met de voorbijgangers. Ze lag daar maar te prevelen met dat blikje voor haar.

Ik werd bevangen door een verschrikkelijke woede. Niet omdat ze woordeloos vroeg om geld. Wel om haar houding, om het zich klein en afhankelijk maken. Ik vond het mensonterend en zo niet kunnen. Ik zou haar overeind willen trekken en door elkaar willen schudden. Ik vond de wijze waarop ze bedelde onvoorstelbaar en vernederend. Dit zou niet moeten mogen!!!

Ik kon niet anders dan er boos aan voorbij lopen. Mijn lief vertelde dat hij toen hij nog in Spanje werkte, dit soort taferelen vaak tegenkwam. Ik luisterde met een half oor. Natuurlijk, ik ken haar achtergrond niet, maar niemand zou op zo’n manier aan geld mogen komen.  Maar dat stond natuurlijk los van het feit dat ze waarschijnlijk weinig tot geen geld had. We staken de straat over en verderop lag op dezelfde wijze nog een vrouw op de grond.  Deze vrouw was nog ouder. “Misschien zijn ze wel met een hele groep,” zei mijn lief bedachtzaam. Ik knikte terwijl ik ondertussen in gevecht was met mijzelf. Iedereen heeft recht op eten, onderdak en veiligheid. Wat had deze mensen er toe gebracht om op deze wijze te proberen wat geld te krijgen. Wat hadden ze meegemaakt en vooral hoe keken ze naar ons dat zij het gevoel hadden dit op deze manier te moeten doen. Ja, misschien lichtten ze de boel wel op. Ik wist het niet. Ik kon hun geschiedenis en ervaringen niet veranderen en ja het maakte me vreselijk boos te zien wat ze deden. Maar hielp het echt als ik er boos langs liep. Wanneer hun armoede echt was moest ik hun dan niet tegemoet komen? Wat was nu in de kern belangrijker, dat ik mogelijk belazerd werd en mijn geld aan een verkeerde gaf of dat ik uit ging van de eerlijkheid van mensen en hen tegemoet kwam als ik dacht dat dit nodig was ook al gingen al mijn haren overeind staan op de wijze waarop er om hulp gevraagd werd? Ik koos voor het laatste. Ik draaide me om en zei tegen mijn lief: “ik kom zo terug” en liep weer terug naar de eerste vrouw. Zij stond net langzaam op toen ik aan kwam lopen en liep moeizaam naar een plek een paar meter verderop. Daar zakte ze door weer door haar knieën. Net toen ze het blikje op straat wilde zetten pakte ik haar hand en liet wat ik kon missen achter in het blikje. Ze bleef steken in haar bewegingen, Ik had wat tegen haar willen zeggen, maar ik wist niet wat. Ik wist niet hoe die afstand te  overbruggen.

Nu was ik degene die haar niet aankeek, me afwendde en wegliep. Ik verweet haar eerder in stilte nog de kloof niet te overbruggen door geen contact te maken, maar uiteindelijk wist ik zelf ook niet hoe ik dat in deze situatie moest doen.

 

 

Healing

Bij healing zet je geblokkeerde energie in beweging, zodat mens of dier kan loslaten en er een betere doorstroming ontstaat.DIGITAL CAMERA

Er zijn veel vormen van healing. Een aantal daarvan zijn bekender dan anderen. Zo zullen de meeste mensen weleens gehoord hebben van de Reikimethode. Zelf leerde ik mijn eerste healingsmethode bij het centrum voor Leven en Intuïtie in Utrecht. Daarna volgden de engelenhealing en de etherische kristalchirurgie. Hoewel de insteek heel verschillend kan zijn, evenals de uitvoering is het doel altijd hetzelfde; het opheffen van energetische blokkades. En iedereen healt ook intuïtief. Denk maar aan de hand die je op je buik legt wanneer je buikpijn hebt, of de moeder die het kind knuffelt wanneer het gevallen is.

De eerste keer dat ik zelf een healing onderging van een healer, was tijdens een open dag van het Centrum voor Leven en Intuïtie. Ik had natuurlijk wel het één en ander geleerd tijdens de cursus dierencommunicatie, wat maakte dat ik niet meer zo vreemd stond te kijken van wat er allemaal zou kunnen gebeuren. Ik denk wanneer iemand niet bekend is met healing dat een healing in eerste instantie vreemd over kan komen. Ik zat op een stoel, met mijn ogen dicht. Dit laatste zodat ik niet teveel zou worden afgeleid door wat ik om me heen zag gebeuren. Wanneer ik afgeleid was, zou het voor de healer namelijk moeilijker zijn om contact te krijgen met mijn hoger bewustzijn, waarmee gewerkt zou gaan worden. De healer concentreerde zich op mij, en begon, zonder mij aan te raken rond om mij heen te lopen en bewegingen te maken met haar handen, waarbij zij oneffenheden uit mijn aura weghaalde. Toen zij daarmee klaar was, liet ze helende energie vanuit de kosmos via haar handen in mijn energievelden stromen. Sommige mensen kunnen voelen dat dit gebeurd, anderen niet. Dat maakt op zich ook niet uit. Sommige mensen voelen naderhand verschil, anderen niet. Ook dat maakt niet uit, een healing zet altijd dingen in gang. Daarbij is de healer niet meer dan een werktuig of voertuig waardoor de universele energie van liefde uit de kosmos in de energievelden van de cliënt gebracht wordt.

Wat opvallend is bij deze vorm van healing is dat er de voorkeur aan gegeven wordt om niet met de cliënt te bespreken wat er precies is weggehaald en waar. Zelf denk ik daar anders over. In de jaren dat ik dit werk nu doe, ben ik er van overtuigd geraakt dat door mensen bewust te betrekken in de healing of na de healing door hen te vertellen wat er gebeurd is, er een grotere betrokkenheid van de cliënt bij het proces en daardoor een grotere bewustwording van zichzelf (hierin) ontstaat. In volgende blogs zal ik hier meer op in gaan.

Wat bij alle vormen van healing geldt is dat de healer eerst begint te vragen om toestemming voor het geven van een healing aan degene die geheald wil worden. De vraag wordt zowel mondeling gesteld aan de cliënt, als daarna ook nogmaals in stilte, waarbij de healer toestemming vraagt aan het hoger bewustzijn van de cliënt. Dit is erg belangrijk. Een healing mag nooit worden uitgevoerd wanneer iemand daar geen toestemming voor geeft. En soms wil de persoon wel, maar zijn/haar hoger bewustzijn niet. Een healing geven zonder toestemming kan iemand anders juist meer problemen geven dan oplossen. Denk b.v. aan iemand die pas een dierbare heeft verloren. Daar komen zeer veel emoties bijkijken. Die emoties zijn nodig om het verlies te verwerken, te realiseren wat er is geweest en om opnieuw een nu andere positie in de maatschappij en het leven in te gaan nemen dan toen de dierbare nog leefde. Het is dan juist nodig om even stil te staan in jezelf en met jezelf bezig te zijn. Een ander voorbeeld is iemand een healing geven na een operatie wanneer deze nog onder narcose is. Het gevolg kan zijn dat iemand zeker eerder uit de narcose ontwaakt, maar dan dus ook veel meer pijn heeft dan nodig is, wat weer onrust met zich meebrengt. En op dat soort dingen zit natuurlijk niemand te wachten.

DIGITAL CAMERA