Kerstbomentijd

Ja, het mag weer. De boom mag weer gezet.Kerstbomen plaatjes

Elk jaar haalden mijn lief en ik een boom een eindje verderop bij de boer. Een boom van  zo’n anderhalve meter hoog die zo lekker ruikt. Een boom met kluit en in de pot. En elk jaar vroeg de boer: “zal ik hem even achter in de auto leggen?” Waarop wij elk jaar in koor zeiden: “Nee, we binden hem op de fiets.” Het was een vraag die gewoon bij ons kerstbomenritueel hoorde.

Dat op de fiets binden was trouwens nog niet zo makkelijk. De pot moest op de bagagedrager en werd vastgezet met snelbinders. Daaroverheen spanden we dan weer de  elastieken spinnen, zodat de kerstboom redelijk stevig stond. Het was wel zaak dat iemand tijdens deze  klus het stuur vasthield, want anders werd de achterkant topzwaar en had de fiets de neiging te gaan steigeren als een paard. Zeker als het geregend had en de aarde waarin de kluit stond extra zwaar was.

Vervolgens klom mijn lief op de fiets en begon langzaam te fietsen. De boom stak dan een heel eind hoog achter hem de lucht in. Het was altijd een wonderlijk gezicht. Ik ging dan vlak achter hem fietsen en riep nutteloze dingen ter aanmoediging als: “Het gaat nog goed,” of  “er willen mensen passeren”. Ons  tempo lag namelijk dan nooit zo hoog en er waren vaak mensen die sneller gingen. Het was altijd weer een avontuur. Vooral als het glad was. Gelukkig konden we via fietspaden rijden, wat onze tocht wel een stuk rustiger maakte. Het ging altijd prima en de boom stond bij thuiskomst altijd nog net zo recht en stevig als dat wij hem hadden vastgebonden.

Maar tijden veranderen en het op de fiets halen van een boom behoorde niet meer tot de mogelijkheden. We gingen nadenken over een kunstboom. Eigenlijk vond ik dat maar niets, ik vond het zo nep. Bovendien rook een echte kerstboom altijd zo lekker.

De andere kant was dat ik hem in het nieuwe jaar dan niet op straat hoefde te zetten. Daar had ik altijd moeite mee. Had zo’n boom een paar weken voor zoveel gezelligheid en licht gezorgd, werd hij vervolgens op straat gezet om verbrand te worden. Ik had dan ook al meerdere malen kerstbomen in mijn tuin gezet, maar daar voelden zij zich kennelijk ook niet thuis, want ze gingen meestal dood. Behalve een heel bijzonder exemplaar die we hadden toen ik op de flat woonde en die een tweetal jaren op het balkon stond in de zomer om met de kerst weer groen en geurend binnen te komen.

Wat ik ook altijd een gruwel vond, zoals zoveel mensen, waren de lampjes die in de boom gehangen moesten worden. Dat gedoe altijd met het uit de knoop halen en goed verdelen zodat je geen enorme lichtbundel aan de ene kant van de boom had, terwijl de andere kant veel donkerder was omdat daar op raadselachtige wijze minder lampjes bleken te zitten terwijl het snoer toch echt voortdurend de boom rond was gegaan. Dat was een jaarlijks terugkomende ergenis. Een kunstboom met lampjes kon dan natuurlijk wel een voordeel zijn.

Na rijp beraad besloten we een kunstboom te nemen. Vorig jaar kozen we een mooie uit. Met lampjes, dat was een voorwaarde. En hij was echt mooi. Ik geef toe, hij had niet de charme en de sfeer van een natuurlijke boom, en daar moesten mijn lief en ik wel aan wennen, maar hij was mooi. En die lichtjes waren geweldig. Prachtig gelijkmatig verdeeld over de hele boom. Geen snoeren om uit de knoop te halen,  en geen krassen van de naalden op je handen bij het verdelen van het licht. Je zette de b00m in elkaar, stak de verschillende stekkertjes in de daarvoor bestemde contactjes  en voila…. er stond een prachtige boom met heel veel lichtjes. Ik geef wel eerlijk toe dat het  een half uur duurde voor ik had uit gevogeld  welk stekkertje in welk contactje moest, maar dat zag ik als eenmalig. Ik nummerde de stekkertjes en de contactjes  dus het zou in het vervolg peanuts zijn om de boel aan de praat te krijgen.

En zo haalde ik vol verwachting de boom dit jaar weer naar beneden en zette hem in elkaar. Het verlengsnoer werd gehaald, de lampjes aangesloten en…….geen lichtjes. Wel in de top, wel onderin, maar niet in het midden. Alles nagekeken. De stekker vijf keer in en uit het stopcontact gehaald, alle kleine stekkertjes en contactjes met elkaar verwisseld, maar niets hoor, geen verandering. Het middenstuk had geen licht en kreeg geen licht, wat ik ook deed. Daar werd ik niet blij van. Koppig zette ik mijn pogingen voort. Hij moest gaan branden! Na drie kwartier gaf ik het op en keek somber naar het donkere middenstuk in de boom. Zuchtend ging ik naar zolder. Boven moest ik nog ergens een gewoon snoer met lampjes hebben liggen.